De Franse regisseur en choreograaf Laurent Chétouane wordt wel de intellectueel onder de hedendaagse dansmakers genoemd. Hij maakt zowel teksttheater als dansvoorstellingen en haalt zijn inspiratie vaak uit filosofische teksten.
Tanzstück #3: Doppel / Solo / Ein Abend (preview) foto In zijn nieuwste dansvoorstelling Tanzstück #3 is hij geïnspireerd door de zin "Ik ben er” uit een voorstelling van choreograaf Philipp Gehmacher. Is dit een constatering? Een bevel? Een wens? Betekent het niet gelijk ook “ik ben er niet.”? Is er niet altijd een kloof tussen dat wat men zegt en wat men ziet op het toneel? Chétouane onderzoekt hoe die fase van ‘tussen’, ‘nog niet’, of ‘niet meer’ werkt in een dansvoorstelling. Volgen hieruit nieuwe instructies voor de dansers? Chétouane laat de dansers dié plekken onderzoeken waar zekerheden ophouden te bestaan, waar betekenissen nog zwerven en nieuwe beelden ontstaan.
-Sylvan
2 opmerkingen:
Vol spanning zat ik in de zaal van het akademietheater, ik keek naar het decor, dat schitterde door afwezigheid, en bewonderde de kale bakstenen van de achterwand van de zaal. Toen kwam de eerste danser op. De zaal werd stil. Het zaallicht bleef aan. Hij liet zijn eerste duitse woorden vallen, ondersteund door de engelse vertaling die op de muur achter hem werd geprojecteerd. Na enkele minuten aandachtig te hebben gelezen, en de duitse taal te hebben bewonderd begon er iets te kriebelen. Gaat dit zo door? Blijft de zaal zo kaal? Ik dacht dat dit een dansvoorstelling was. Wordt dit nog leuk?
Ik stelde mijzelf gerust dat niemand een anderhalf uur durende voorstelling zou maken waarin iemand een onsamenhangende tekst zou reciteren, terwijl hij lukraak door de zaal stapt en ongecontroleerd enkele ledematen rond laat zwiepen. Het moest immers een dansvoorstelling worden. Een anderhalf uur later flapte ik enkele keren mijn handen tegen elkaar aan, omwille de devotie waarmee acteurs/dansers/makers (naar mijn ervaring) onaangename voorstellingen maken. Ik heb in ieder geval 'dans'-voorstelling geinspireerd op duitse filosofische teksten van mijn lijstje afgestreept.
OVER HET PUBLIEK
Ik hoorde gedachten van mijn buurman en buurvrouw. Hij vroeg zich af hoeveel mensen zouden moeten opstaan als hij weg wilde gaan en zij bad om meer muziek. Mijn eigen gedachten wilden vooral weg en daar zelfs levens voor offeren.
Op de eerste rij dachten mensen: interessant, mmm, aaa, ooo, diep en wat een abstractie!
NACH MEINER MEINUNG
Wat mij het meest is opgevallen, is dat ik erg vaak bijna in slaap viel. Letterlijk. Ik denk dat dit te maken had met de herhaling: de bewegingen werden constant herhaald en leken zonder doel.
In bewegingstheater wordt vaak gebruik gemaakt van de combinatie tekst en beweging. De subtekst van de tekst wordt dan verbeeld in de beweging, beweging kan namelijk niet liegen. In deze voorstelling werd ook gebruik gemaakt van de combinatie beweging en tekst. Het probleem is dat zowel de tekst als de beweging, herhaald bleven. De bewegingen bleven hetzelfde en de tekst werd zonder emotie uitgesproken, de tekst was ook voornamelijk een opsomming van feiten over het lichaam en de positie van het lichaam op het moment. De beweging was in deze dus geen subtekst van de tekst. Er werd voor mijn gevoel rood op rood geverfd: zowel tekst als beweging zeiden hetzelfde.
Wat mij ook opviel, was hoe de tekst werkte. Ik vond het heel tof hoe het Duits werkte. Ik denk dat hij voor Duits heeft gekozen, omdat dat een taal is die hij goed kent. Én omdat de ontkenning bij 'ik ben er niet', niet zoals in het Engels en Frans al in de zin zit, maar pas 'later' in de zin komt: i'm NOT there of Ich bin da NICHT. Dit zagen we ook in het verschil tussen de gesproken tekst en het meelopen van de Engelse tekst op film. 'Not' werd in het Engels bijgevoegd, tussen de zin, toen die in het Duits later werd gesproken.
Ik vind het wel interessant hoe je mensen kan mediteren door twee disciplines hetzelfde te laten zien en daardoor een traagheid creëren. Tijdsbeleving word anders zodra twee disciplines (de enige twee op toneel) hetzelfde doen.
De maker heeft denk ik gekozen voor deze vorm: hetzelfde laten zien, omdat hij de kloof tussen dat wat men zegt en dat wat men doet op toneel, wil onderzoeken. Daarom heet het eerste deel ook 'Doppel': tekst en beweging is gelijk.
Ik zou graag van de choreograaf weten wat het volgens hem heeft opgeleverd.
Ik vond het ook erg opvallend dat muziek zoveel kan doen. Ik denk dat JUIST theater zo uniek is omdat je aangesproken wordt op zowel gehoor als beeld. Als er alleen beeld is, die veel herhaald, ben je je erg bewust van wat ontbreekt. Ook deze keuze is bewust gemaakt: hij wilde onderzoeken hoe dat gaat.
Een reactie posten